Een diagnose voor je kind, moet je dat wel willen?

Liefde & Gezin / 04 mei 2015
Een diagnose voor je kind, moet je dat wel willen?
Shutterstock
Steeds meer kinderen krijgen tegenwoordig een diagnose. Er zijn mensen die ADHD een modeverschijnsel noemen. Daarmee doe je de kinderen en de ouders te kort. Er is heus wel een probleem en kinderen met een diagnose zijn heus niet zo makkelijk om op te voeden. Toch wil ik wel wat kanttekeningen plaatsen.

Een diagnose kan voor ouders een enorme opluchting betekenen. Het is officieel vastgesteld dat er iets met je kind aan de hand is. Het ligt dus niet aan jou als ouder. Het is niet zo dat jij niet zou kunnen opvoeden. Die opluchting moet je niet onderschatten. Want je kunt erg onzeker worden als je kind moeilijk verdrag vertoont.

Na de opluchting kan de kater komen. Immers een diagnose is nog geen oplossing. De volgende vraag wordt dan: “En wat doen we daar dan mee?” Als het goed is (en helaas is dat lang niet altijd zo) krijg je eerst adviezen voor het kind zelf en voor jou als ouder. Pas in een tweede stadium zou het gebruik van medicijnen moeten worden overwogen, als de adviezen onvoldoende helpen. Helaas gebeurt het vaak andersom. Er wordt te gemakkelijk een medicijn voorgeschreven.

Ouders voelen zich soms onder druk gezet om daarmee akkoord te gaan. Door familie of door de school. Of ook door de hulpverlening. Ze vragen om handvatten voor het gedrag van hun kind en krijgen het advies om medicijnen te gebruiken. Dat is niet echt het antwoord op hun vraag. Veel ouders willen geen medicijnen en dat is niet onterecht. Medicijnen hebben immers ook bijwerkingen.

Een gevaar van een diagnose voor je kind is het risico, dat je kind met de diagnose wordt vereenzelvigd. Dat alle gedrag in het licht van de diagnose wordt gezien. En daarmee wordt het kind tekort gedaan. Elk kind is meer dan zijn probleem. Elk kind met een diagnose is weer anders. Want heeft naast de kenmerken die bij de diagnose horen, ook zijn eigen karakter. Zijn eigen kwaliteiten en talenten. Kortom, zijn of haar eigenheid.

Wat ik regelmatig van ouders hoor is dat de hulp die ze krijgen te algemeen is. Algemene tips voor kinderen met ADHD of algemene tips voor een kind met PDD-NOS of ASS, zoals het tegenwoordig heet. Maar elk kind is anders. Ouders hebben juist behoefte aan advies voor hun situatie met hun kind.

Daarvoor moet dan toch weer beter gekeken worden naar wat de problemen precies zijn waar ouders en kind tegenaan lopen. Wat vind het kind moeilijk, wat kan hij of zij niet en waarin voelen ouders zich onmachtig? Hoe kunnen ouders leren om anders te reageren in bepaalde situaties?

Uiteindelijk is dat waar het om gaat. Ouders willen concrete handvatten. Zodat de omgang met hun kind makkelijker wordt, het kind beter in zijn vel komt te zitten en ook school beter begrijpt wat dit kind nodig heeft. Dan komt er weer rust in het gezin en in het leven van dit kind.

Mijn advies zou zijn: bewaar een diagnostisch onderzoek voor als het echt niet anders kan. Voor kinderen met echt ernstige beperkingen, zoals klassiek autisme. En probeer in alle andere gevallen eerst hulp te vinden die aansluit bij jouw situatie. Zoek iemand die je helpt om jouw kind te begrijpen en je eigen gedrag daar beter op af te stemmen. Dat kan prima zonder diagnostisch onderzoek. Ik doe dat zelf namelijk ook.


Deel dit:

Geschreven door: Karla Mooy - www.ontspannenopvoeden.nl


Reacties (15)

Karlijn Slot
Karlijn Slot 04-05-2015 23:51

Niks aan de hand met mensen met een beperking, ik zelf heb PDD-NOS, en namens deze diagnose voel ik me toch een stuk meer bevrijd als het gaat om bepaalde ''sociale eigenschappen'' die het wat minder doen, als het ware haha :P

Ik heb zelf een Autismepagina op Facebook waar ik mensen elkaar informatie geef, en waar mensen elkaar kunnen accepteren ;-) Want dat is wat iedereen wil, met of zonder Autisme.

https://www.facebook.com/Anderszijnisfijn
Neem een kijkje :-)

janneke
janneke 08-05-2015 13:11

Ik vind in deze discussie dat het vaak gaat om Hoe de ouders zich erbij voelen dat het kind een diagnose heeft gekregen en wat zij willen en voelen. Maar hoe voelt het kind zich die daadwerkelijk de klachten heeft? Wat ervaart die? het hebben van adhd is niet makkelijk ook voor een kind niet. letterlijk alles komt op je af. Wat voor een ander wel mee valt kam voor een kind met adhd heel heftig zijn. omdat die alles heftiger ervaren als anderen. Waardoor ze sneller falen in prestaties. kwetsbaarder zijn enz natuurlijk kun je zorgen dat de rust in je gezin gewaarborgd is. Maar is dat dan ook het geval in het hoofd en gemoedstoestand van je kind zo? Misschien een wat stekelig overkomen reactie maar dat komt omdat deze discussie zo vaak vanuit de ouder voorbij komt en dat vind ik soms zielig voor het kind.en ik dan het idee heb dat het gevoel van het kind daarin helemaal geen plekje heeft omdat het geen zichtbaar iets is maar wel voelbaar voor een kind.

Karla Mooy
Karla Mooy 08-05-2015 13:16

Hallo Janneke,
je hebt wel een punt. En daarom schreef ik ook, dat je wel op zoek moet naar hulp. Maar mijn ervaring is dat je een heel eind komt door met het kind in gesprek te gaan en hem of haar leren zichzelf te begrijpen. Zien hoe het werkt bij zichzelf, het denken/voelen systeem. Ook zonder diagnose kom je een heel eind. Niets doen zou niet goed zijn, dan voelt het kind zich niet erkend in zijn anders zijn en laat je het in de steek, dat is absoluut niet mijn bedoeling. Je moet het serieus nemen. Maar we hechten vaak teveel aan de deskundigheid van psychologen terwijl we zelf ook veel over onszelf weten, dat geldt ook voor een kind. En dat geldt zeker als het gaat over ADHD en PDD-NOS/ADD. Het gaat mij echt te ver om dat een stoornis te noemen, alleen omdat een kind anders is dan het gemiddelde.

janneke
janneke 10-05-2015 00:02

Dank je voor je reactie :) ik begrijp jouw ook. Iedereen praat vanuit zijn eigen perspectief natuurlijk. mijn persoonlijke keus zou niet die van jouw zijn omdat mijn ervaring tot nu toe is dat ik het zwaar vind voor een kind om te ervaren wat iemand met adhd ervaart. Juist omdat hij ook normaal moet functioneren in de maatschappij. Want andere zien niets aan hem of haar dus doe je mee..... ik zou wel professionele hulp vragen. En mogelijk homeopathische middelen aanbieden aan mijn kind. Ik vind de klachten daarvoor te zwaar en natuurlijk zou ik ook met ze in gesprek gaan enz maar bv meerdere keren op een dag stemmingswisselingen er varen zonder oorzaak en te veel onophoudelijke gedachten vind ik te heftig... maar dat is wat ik zou doen:)

Karla Mooy
Karla Mooy 10-05-2015 11:32

Hallo Janneke,
Maar als het echt zwaar is en moeilijk voor een kind, zoals in het voorbeeld wat je aangeeft, dan bereik je misschien het punt "als het echt niet anders kan'. Maar daarvoor is nog zoveel meer mogelijk. en ik vind het belangrijk om het goed te overwegen. Want ik hoor ook regelmatig, dat mensen er niet echt veel mee opgeschoten zijn, qua hulp dan. Om nog maar te zwijgen van misdiagnoses (b.v. hoogbegaafdheid en autisme) en twijfelgevallen.

janneke
janneke 10-05-2015 22:00

Hey

Ik vind het wel mooi als je als ouder je kind zoveel kan helpen en begeleiden. ...ik denk dat er veel ouders zijn die dat kunnen Gelukkig. Maar ik denk oom dat er veel ouders zijn die dat niet kunnen omdat ze geen diagnose kunnen accepteren voor hun kind of zich niet verdiepen in wat adhd precies inhoud. ik noemde geen voorbeeld situatie :). Maar de klachten die horen bij adhd:stenningswisselingen.Ik vraag mij af als een ouder adhd niet wil onderkennen hij of zij wel echt in kan in voelen of begrijpen wat een kind ervaart. je kunt altijd de mooie kanten ervan belichten....want iedereen is bijzonder en uniek!!!

Karla Mooy
Karla Mooy 11-05-2015 11:36

Ja, daar ga ik niet over. Als een ouder er niets mee wil. Maar daar ging mijn stuk niet over :) Het gaat mij erom dat je je realiseert wat de voors en tegens zijn en vooral dat je ook hulp kunt zoeken zonder meteen een diagnostisch onderzoek te laten doen. Al lijkt het soms dat dat moet. Huisartsen, leerkrachten en IB-ers bijv. die ouders dat te snel adviseren. Maar genoeg, mijn punt is wel duidelijk, denk ik. Dank je voor de discussie.

janneke
janneke 12-05-2015 17:45

Jij ook bedankt!

Sandra
Sandra 16-05-2015 15:13

Nou mij beide kinderen hebben een beperking
Me oudste zoon heeft adhd en me middelste zoon heeft odd
En ik moet zeggen ben blij dat medicatie bestaat anders is het niet te doen

Petra van Breda
Petra van Breda 02-06-2015 23:31

Ha... altijd leuke gesprekken dit... Mijn kind heeft adhd en iedere keer moet ik verantwoorden dat ik hem medicatie geef. Maar hij heeft dit echt nodig om rust te krijgen in zijn hoofd om te komen tot leren en goed contact te kunnen maken met anderen. Dan begrijpen zij hem beter en kan hij beter met alles omgaan. Ze zien hem nu zoals hij echt is en niet als die drukke jongen die....
Wij hebben er eigenlijk te lang mee gewacht, pas halverwege de eerste van VO onderzoek gedaan. Hij was toen al te ver weggegleden... jammer, want de top weer bereiken was een flinke klus. Helder dat hulp ernaast nodig is, want medicatie is niet de oplossing om ermee om te gaan, dat moet je door de tijd leren. Dat lukt pas echt goed als je kunt luisteren naar je lijf en dit kunt sturen. Dat past nog niet zo bij kinderen en pubers.
Ik praat graag over de problemen rondom adhd, want het is goed om te horen hoe je ermee om kunt gaan en welke goede tips er zijn. Er zijn er verrassend veel leuke ideeen!

Karla Mooy
Karla Mooy 04-06-2015 16:27

Zinnige reactie Petra :) Ik begin gewoon het liefst eerst met anders omgaan met je kind en samen op zoek gaan naar wat helpt voor je kind om bijvoorbeeld meer rust in je hoofd te krijgen. Medicijnen zijn niet persé verkeerd, maar niet de eerste en enige weg naar mijn idee.

Carla Veenemans
Carla Veenemans 08-06-2015 21:37

Ik ben dolgelukkig dat een oplettende juf net voor het einde van de basisschool ons adviseerde het onderzoeks traject bij de GGZ in te gaan, Aangezien ik maar 1 dochter heb, had ik ook geen vergelijkingmateriaal". Wel had ik al zo ongeveer vanaf de geboorte regelmatig het idee dat mijn kwaliteiten als opvoeder nogal te wensen overlieten. Ik zag wel erg veel verschil in gedrag tussen kinderen die bij ons over de vloer kwamen en mijn dochter. Na de diagnose ADHD, en alle info die ik meekreeg en zelf verzamelde, viel alles op zijn plek. Nu begrijp ik waarom dingen nu eenmaal anders gaan , en samen zoeken we naar oplossingen hoe daarmee om te gaan, Ik begrijp mijn dochter en haar gedag precies, mede doordat ik nu weet hoe het brein van en ADHDer werkt, Zonder diagnose waren mijn meis en ik waarschijnlijk nog steeds aan het worstelen, Samen kunnen we met humor de meest creatieve oplossingen verzinnen, En ritalin is nodig onder schooltijd, het is niet anders, Je kunt ook blij zijn dat de mogelijkheid bestaat, Ze is daardoor in staat om het VWO te doen, ze wil ontzettend graag studeren. Zonder ritalin zou ze inmiddels zeer waarschijnlijk al een paar X zijn blijven zitten en was de HAVO ook geen haalbare kaart, Killing voor je zelfbeeld als je zooo graag wil, de vermogens hebt, en dan toch nog faalt. Ik ben een blije mama. Met een zingende, rondstuiterende, vrolijk lachende, gruwelijk leuke en gelukkige dochter.

Petra van Breda
Petra van Breda 09-06-2015 09:32

fijn verhaal! Leuk om te horen dat je ook zo van ze kunt genieten... #humor en reuring!

Wendy Chantrel
Wendy Chantrel 28-06-2015 21:29

Mijn zoontje heeft ook adhd.
Hij os altijd druk geweest, vraagt veel aandacht positief maar als dat niet snel genoeg komt of we zijn even bezig dan gaat hij het wel negatief opzoeken.
Maarhij heeft zoveel positieve dingen die moet je niet uit het oog verliezen omdat hij nu eenmaal drukker en omstuimiger is dan een ander kind.
Nu ging hij dit jaar naar groep 3, kreeg een achterstand aangezien hij iedere kat oo t schoolplein zag en afgeleid was met de andere kinderen. Tel daarbij een beetje faalangst bij op omdat hij het juist zo graag goed wilt doen. Dus dat was niet makkelijk voor hem.
Toen kregen wij een woordjesvel mee naar huis, extra oefenen want hij haalde de norm van school niet.
En ja hoor hij was overal behalve bij zijn papier, aangezien papa er bekent mee is zei die ik herken mijzelf, heb aan de bel getrokken en zijn gelijk t traject in gegaan.
Met medicatie voor zijn concentratie. Het was even zoeken en afstemmen en heel erg wennen voor mama omdat hij ineens niet van hot naar her vloog en gewoon een uur ging kleien of tekenen ofzo.
Op school heeft hij een inhaalslag gemaakt, met veel thuis oefenen, het is geen hoogvlieger, maar hij kan nu mee, nu heeft hij ook zijn draai gevonden in de klas en ik heb een vrolijk kind dat na 16:00 weer even alles eruit stuiterd. En nee het is niet altijd even makkelijk en ik heb er 2 ( de jongste schoot in taal vooruit nadat de oudste is begonnen met medicatie omdat hij er nu niet steeds doorheen tetterde)

Maar het maakt niet uit of je kind een diagnose heeft of niet, opvoeden is altijd uitzoeken wat bij welk kind het beste past. Redelijk dezelfde richtlijnen proberen te houden maar wel reeel blijven. En ik ben ook maar een mens en ik maak ook wel eens een foutje, maar ik doe mijn best.

Sabine
Sabine 14-08-2015 20:43

Ik was 8 jaar toen vertellen mij ouders dat ik Autisme heb, ik wist niet precies wat het is maar ik wist dat het te maken had waarom ik zo vaak moe was. Pudertijd denk je er goed overna en tuurlijk je bent boos en verdrietig. Nu heb ik het geaccepteerd merk wel dat mensen die later de diagnose krijgen als ze volwassen zijn meer moeite hebben om te accepteren dan iemand die het als kind al wist hat hij of zij heeft.


Je bent nog niet ingelogd. Log in of maak een nieuw account om een reactie te plaatsen.

Reageren zonder inlog kan ook:

Hoeveel is 5 + 3 ?

VRIENDINNEN MAAK JE ZO ONLINE!

Welkom op het grootste vriendinnenplatform van Nederland. Je kunt hier op een gemakkelijke en vrijblijvende manier nieuwe vriendschappen sluiten en jouw vriendenkring vergroten. 

registreer direct

Gesloten vriendschappen

200264

Nieuwe leden

20-09-2019
20-09-2019
20-09-2019
19-09-2019

share op instagram     share via facebook     share op twitter     share op pinterest     share op bloglovin